Su hayatta kendim kadar sakar belki de hic kimseyi tanimadim. Evimde ciddi bir sakarlik yaptigim soylenemez. Hatta nerdeyse mukemmele yakin bir sekronizasyon soz konusudur vucud azalarimin arasinda.
Is ki otobuse metrobuse bindigimde, yeni bir mekana gittigimde (bazen surekli gittigim mekanlarda bile), yeni bir ortama girdigimde yeni dogmus bir bebek gibi yabancilasirim kendi bedenime. Elim ayri hareket eder, ayagim ayri.
Gecen gun birinin ayagini ezip ayni anda bir baskasinin gozunu cikaracaktim :D
Ama bu oylesine kronik ve normal bir hal aldi ki benim icin (utanma, mahcup olma, sinirlenme, aglama seviyesine gelme asamalarini coktan astim) kahkahalarla gulesim geliyor bu sakarliklarima.
Sokakta hani eski brezilya dizilerindeki salak ve sakar yasemin imajini cizmekte oldukca mahir oldum artik.
Sevgili bilincdisim seni saygiyla selamliyorum. Buyuksun!
Posted via Blogaway
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder