Bazen dokunma.

Ne kadar kırılgan yanım varsa bir araya topladım. Ben istememiştim ve ön görmemiştim de.. toplaniverdiler sanki birden bire...

Bir kaç cümle bir kaç dakikalık bir konuşmayla hüküm giymenin kırıcı olacağını unutmuşum... gülüp geçen yanımın bile küseceğini hiç düşünmemişim. Küsüverdim. Kişiye de değil üstelik.. neye? Bilmiyorum.

Ben bir küstüm çiçeğiyim bugün..

Dokunmanın ve iyi niyetin insanı nasıl kapatabilecegini öğrendim..

Kendime hatirlatmaliyim çokça; ben bundan ibaret degilim.. ben bundan ibaret değilim.. değilim bu halden ibaret..

Bir burun kıvırma, yaptıklarıma, harıl harıl çalışmalarıma, kendimi inşa edişime.. korkularıma rağmen süt liman oluşuma.. bir burun kıvırma baştan sona bana..

Bilmiyorlar der geçerdim, geçemedim. Kendimi içten yanmalı zannederdim..

'Bakışla değerlendirme kendini', söylemeliyim yine içime. Hüküm yetkisini rabbinden başka kimseye verme..

Ben bugün bir küstüm çiçeğiyim.. kırılıverdim..

İnancımı kaybedeyazdim kendime.. yolumu şaşırdım.. süt limanken kıyılarım kabarmış dalgalarla doluverdi.

Şimdi dokunmadan kendime.. bekleyeceğim... usul usul açıvermeyi..

//14 Mayıs 2017//