Tekerrur

Gencligimde ezberledigim bir siirin tek bir mısraı dolaniyor dilime.. "uyku tutmuyor karanliklari.."

Sayisiz kez okudugum bu siirde hic anlamamisim meger anlamini.. karanlik bu gecede uyku tutmazken, aslinda icimdeki karanliklarin uyku tutmadigini anladim..

Huznun katran yuku kalbime sicramisken yeniden, her silmemde yeniden lekelenmisken, kabullenmenin yeni acilarini dogururken nicedir.. uyutmaya calistigim karanliklarin baslarini yatirip da  rizaya, razi olmaya calismisken hallerden, vaz gecislerden, donuslerden, nisyanin gercekliginden; gordum ki cam parcalari gibi kirik karanliklarimin gozleri ışıl ışıl parlamakta..

Karanliklarimin icinde yurudukce parcalanmakta hayallerim. Dunya boyle bir yer diyorum kendime.. gercek denilen bir sey var. Kavimler ölür ve kalintilarinin ustune yeni medeniyetler kurulur. Şölenler verilir savas sonrasinda kan izleriyle lekelenen topragin ustunde. Kan izlerini kurutur bu sölenler.

Terk edilen sehirler sanma ki muhacirin ardindan issiz kalacak.. sanma ki yakilan agitlar daima ayni insanlara dair olacak.. yeniler dogacak ve gelecek.. unutma sehir daima cogalacak... ve umma hicret edilen her sehrin fethini. Huruc donus getirmez coguna, beklenilmez de.. arz-i mevud dusuncesi kavimleri helak eder cevresindekilerle birlikte..

Karanliklarimda yuruyorum. Karanlik sokaklarimda.. karanlikta parliyor gozleri karanliklarimin.. daha iyi anliyorum ezberimden cikip gelen bu dizeyi.. evet uyku tutmuyor karanliklari.. karanliklarimi..

konusmayan, dilsiz, sukuta mahkum, susturdugum sokaklarimin bir oyunu bu anliyorum dahasi.. bir siir icine saklanip da hatirlatiyorlar bana yaralarini.

Belim bukuk tasiyacagim bu kaldirimlari, ışıksız gecenin yukleriyle.. gunese cikarip kurutacagim nemlerini zaman zaman.. sokuldukce dikecegim asinmis yanlarini.. uykusuzlugunuza karanliklarim, raziyim. Siz de razi olunuz halinize..  

Posted via Blogaway