Sadece zaman

Ciftelerde, sakaryabasinda, zemininden pinarlarin fiskirdigi bir havuz var. Derinligi 6.5 metre, capi 8 metre civari. Yuzmek icin tahsis edilmis. Tatli su. Su yutsan olacak tek sey susuzlugun gitmesi olur.

Havuzun kenarinda da suya atlamak icin tramplen var. Mehlika tramplenin ilk katina cikti, ben kenardan onu izliyorum. Su ile atlayacagi yerin arasi olsun 2 metre.. mehlika ise suya atlamaya cekiniyor, atlamak isteyip son anda duruyor, korkuyorum deyip-dur'uyor.

Ben bulundugum yerden, kizim korkacak ne var diyorum. Atla iste.

Derken sicagin altinda onlari beklemektense ben de suya gireyim dedim. Hazirlanip geldim. Su nefis.. zemin harika.. buz gibi..

E hadi dedim ben de atlayayim. Tramplenin ilk katina cikip tahtanin ucuna geldim. Aman allahim ne iki metresi asagida bir ucurum var.. zaten yukseklik korkusuyla malulum, asagi baktikca icim bi hos oluyor.

Yandan bakan biri icin benim atlayamayisim o kadar komik ki.. su hemen surasi..  ve ben degil akrobatik hareketlerle suya atlamayi; baliklama atlamayi bile dusunemiyorum.

Biliyorum suya girdikten sonrasi kolay.. biliyorum allahin izniyle cikacagim, yuzme ile ilgili korkularim yok..

Ama gel gor ki kendimi havuza degil bosluga birakacak gibi hissediyorum. Berrak su zeminin katman katman inisini, en dipte kaynayan pinari gosterecek kadar seffaf.. ah derinligi bu kadar farketmeseydim. Ah ki sadece suyun yuzeyini gorebilseydim.

Biliyorum tek bir adim atsam ve baska bir sey yapmasam yuzecegim.. tek bir adim..  ama bacaklarim titriyor.. yuregime anlamsiz bir korku yerlesiyor.. bunu asmaliyim diyorum kendime.. yuksekte degilsin korkma diyorum.. zemine bakma.. suyun sesini dinle ve birak kendini...

Cok zor oluyor kendimi ikna etmeye calismak, zaman uzuyor, gozlerimi kapiyorum..

Bir floşş sesi... ve serin suyun icindeyim..

29/yedi/onbes

Posted via Blogaway