Unutulmamaya dair.

Bizim anilarimizin bir kismi kendi hafizamizda ama pek cogu annemizin babamizin yakinlarimizin hafizalarinda..
Biz erken donemde ya da cocuklugumuzda yasadiklarimizin bir kismini biliyoruz da onlari yasarken disaridan nasil gorundugumuzu bilmiyoruz.

Fakat zaman geliyor torununu seven dede, kizina donup ayni senin bebekligin biliyor musun, sen de soyle soyle yapardin diye anlatabiliyor evladina.

Halasi basini oksayip sen cocukken şelameyi cok severdin ben de sen gelince şelame pisirirdim diyebiliyor.

Abisi, beni uyuz ederdin oyunlarda ya da seninle misket oynayip seni utmeyi cok severdim diye bahsedebiliyor cocukluk yillarindan soz ederken.

Bizler aile yaninda buyuyenler veya degismeyen bir sosyal cevre icinde yetisenler baskalarinin belleklerindeki hatiralarimiza ulasabiliyoruz. Defalarca ayni hilayeyi dinleyebiliyoruz.

Bizim ilgilendigimiz cocuklarin ise boyle bir sansi yok veya dusuk.. biz onlarla pek cok ani biriktirsek de gelecekte bu anilari onlara ne kadar sıklıkla tasiyabilecegimizden emin degilim.

Bu sebeple hatira kutulari yapmaya karar verdik. Iclerinde cizdikleri resimler, yaptiklari etkinlikler, cok sevdigi bir kiyafet veya bir obje, fotograflari ve bir defter olacak. O deftere onlarla ilgili yasadigimiz anilari yazacagiz. "Bugun seninle bunlari paylastik, bugun boyle gorunuyordun, bugun bana soyle bir sey soyledin vs.." onlari gordukce ve vaktimiz el verdikce..

Fotograftaki kutunun bir benzeri benim evimde de var. Kizlarimin yaptiklarini topluyorum onun icinde.

Simdi nasipse cocuk evlerinde de olacak.. biz kurumdan ayrilsak veya gorev yerimiz degisse bile insallah anilarimiz onlarin yamacinda olacak..

Insallah guzel niyetimiz pratikte de karsiligini bulur ve projemiz hayat kazanir..

Cokca guzel ani biriktirmek dilegiyle..

Posted via Blogaway