Müzekki

Temizlik yapiyorum. Normalde temzilige camlardan baslanir. Perdeler kaldirilir. Iceriden disariya, disaridan iceriye pak bir bakis saglanir.

Ama benim pencerelerimin perdelerimin nasil goruneceginden ve perdelerimden dusen tozlardan once dusunmem gereken baska seyler vardi.

Dagilmistim. Cekmece iclerine kadar bir savrukluk hukum surmustu. Masanin ustunde kaldirilmasi gereken dunya is vardi.

Masamin ustunu topladim once.. duzenledim actim. Kitapligimdaki fazlaliklari kaldirdim. Koliledim. Artik basvurmayacagim referanslari paketledim. Degisimimi gozlemledim. Bazi kitaplari nasil severek alip simdi gozden cikarisimi izledim. Sonrasinda bos kalan raflara mehlikanin kitaplarini dizdim. Cocuk odasindan salonun goz onundeki yerine siralanisini temasa ettim.

Ne vakittir elimi surmedigim kumaslara, hobi malzemelerine dokundum. Bundan sunu, sundan bunu, ondan da oburunu yaparim dedim.

Dolaplari cekmeceleri actim. Yorganlari, battaniyeleri, yakin zamana kadar serin zamanlar icin sakladiklarimi bir bir katlayip kaldirdim. Kullanmadiklarimi ayirdim, ayikladim.

Temiz zeminde utu yapabilecek kadar temizledim odami. Biriken utulerimin kirisiklarini actim, bir kismini utucuye yolladim.

Her cekmeceyle bir gonul mahzenime ulastim, her preste bir ic kirisigimi giderdim. Elbiselerin bir kismini kaldirirken bir kac duygumu da gonul gardrobumdaki yerlerine yerlestirdim. Her duygu vaktinde ve zamaninda giyilmeli dedim. Yaz vakti kis hirkasini giymek nasil yukse bedene, kalbine zamansiz agir gelen duygularini da yerlerine yerlestirmelisin.

Hala camlari silmeme cok var. Koltuklari da. Hala bir misafire ya da konu komsuya piri pak acmak icin evimi zaman var.

Ice kapanmali ama bazen. Baskasi ne der diye dusunmeden.

Posted via Blogaway