Tat tuz kalmadi. Yasami cogaltmaya calisiyorum. Her gun yeniden ve yeniden kesiyorlar koklerini.. Cehenneme donen yerler var ulkede. Atesi cogaltiyorlar. Herkesin elinde benzin bidonu, molotoflar. Herkes hakli. Herkes birbirini yaralamanin pesinde. Sozler keskin bir bicak. Eylemler daha kotu. Hakli olmak kazandirmiyor. Birbirimizin evlerini atese veriyoruz. Korkunca soylenen sarkilarin sesleri zayif cikiyor. Ve cesaretle savasin ustune giden Kimse sarki soylemek istemiyor. Cunku savasmak gibi muhim islerimiz var bizim. Cok cepheli bir savas bu. Her cephe kusatma altinda. Giderek daha dusman oluyoruz birbirimize. Kendi kamplarimizdakilere de kizginiz neden daha cok savasmiyor diye. Kimse buluttan soz etmemeli, acan cicekten, sonbahardan, yavru bir kediden ya da mevsim normallerinden. Lanetli kelimeler bunlar. Ölüyoruz. Öldürüyoruz. Öldürülüyoruz. O yuzden yasami hatirlatmamali kelimeler. Kimse birbirine yagmurdan sonra belki gokkusagi acar dememeli. Kasvet yorganini daha cok cekmeliyiz uzerimize.. daha cok bilenmeliyiz birbirimize. Geceleri ve gunduzleri sozcukleri icine doldurmaliyiz silahlarimizin. ama ben korkuyorum. Bugun savas isteyenlerin savasin tam icinde kalmasindan. Korkuyorum davul calan ellerin bir gun cansiz olmasindan. Ve korkuyorum. Yasamak cogalsin isteyenlerin bir gun hic olamamasindan. Durun demek istiyorum. Yutun demek istiyorum yutun hakliliginizi, yutun hakliliginizin icinde filizlenmis ofkenizi, nefret ve kininizi.. lutfen.. agitlar kadar ninniler de soyleyin demek istiyorum. Baskasini yasatin ki yasayin demek.. karalar bagladikca kararacak evler, beyazlarinizi cikarin bohcalarinizdan aydinlansin yuregimiz.. birakin silahlarinizi, suclu aramaktan vazgecin, kurutun sozlerinizin nemli tarafini. Demek istiyorum. Ama sesler cok yuksek.. feryatlar.. biliyorum kimse sesimi duymayacak.. duyanlar ise savasin ne kadar onemli bir sey oldugunu yeterince idrak edemedigim icin suclayacak beni kimbilir. Uzgunum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder