Eylule hep huzun mu duser?

Gundem nefes alinmayacak kadar bogucu.. her gun yeni dumanlar ekleniyor gorus mesafeme. Cigerlerim doldu, gozlerim yaniyor.

Dumani cogaltmamak icin baska turkuler soylemeye calisiyorum.. turkuler de durdurmuyor her gun artan kasveti.

Mesele delirmemek degil demistim. Evet, kim soyleyebilir ki hala cildirmadigini? Delirmedigimizi zannederek geciriyoruz gunleri.. ama ben biliyorum su son gunlerde hala yasayabiliyorsak aklimizi kaybettigimiz icin. Cunku akil dayanmiyor. Vicdan dayanmiyor.

Yaralana yaralana ilerliyoruz kaldirimlarda.. her tarafimiz kesik izi. Derin yaralari var kimimizin. Elbiselerimiz hep kirmizi. Herkesin yarali oldugu yerde kendi basima yapiyorum pansumanlarimi. Baska seylerden konusuyorum cogu kez. Sirf delirmemek icin daha fazla.. agzimdan kopukler ciktigi gunler gelmesin istedigimden..

Ama durmuyor, yenileri ekleniyor sahile vurulmus bedenlere..  insanlar bir bir dusup ölüyor bir yerlerde.

Gordum bogulan cocuklari. Ve gordum nefessiz kalan 72 insani. Nefes alamamislardi. Bazilari kasada,digerleri sahilde, baska biri catismada, ben burda ama hepimiz insanlarin gunahiyla ölmustuk.

Iki eylul onbes

Posted via Blogaway