Bilirim ki..

Ben unutmamayi bilirim. Hatirlamayi da..

Biri anadil gibidir. Yillarca konusmadigin, konusturulmadigin bir cografyada da yasasan, unuttugunu da sansan bir de bakmissin ruyalarinda onunla konusmussun. Insanlarin icinde baska bir dilde eglesirken yalnizken kendinle anadilinle dertlesirsin. Sinirlendiginde ilk aklina gelen sovme cumlesi anadilinden geliverir dil ucuna. Her dusuncenin berisinde yatar. Belki baskasiyla konusamazsin. Kimseyle paylasmazsin. Ama asla unutmazsin unutamazsin.

Hatirlamak ise, yeni ogrendigin bir kelime gibidir bazen. Diline yerlessin diye tekrar edersin, hay allah yine unuttum deyip bastan alirsin.
Ya da bazen artik kullanmadigin eski bir sozcukle karsilasmak gibidir. Ne de guzeldi o eski turkcemiz cumlesinde gizlidir. Karsimiza cikinca animsanan o sozcuklerin yerine muadilleri gelmistir. Varliklari birer nostaljidir, yokluklari farkedilmez bile.
Kimbilir kerih, sevimsiz bir kelimedir. Kullanmaz lugatinden cikarirsin.. bir baskasi telaffuz ettiginde hatirlayip oyle deme der gecersin.

Ben unutmamak ile hatirlamak arasindaki farki bilirim.

Biri adin gibidir. Baska birine seslenseler bile donup bakmak gibi. Kendindedir kendi icinde. Zatina ait parcadir. Oylesi zatindandir ki unutmamak, bilmeye es degerdir.

Hatirlamak ise.. damarina islememistir henuz. Baskasiyla karsilasmak gibi.. gorur durur sohbet eder ve ayrilirsin.

Ben unutmamayi bilirim. Hatirlamayi da..

Unutmamakta zaman yoktur, mekan da. Lazeman, lamekan, sonsuzluktur. Hatirlamak ise.. oyle iste.. gelir ve gecer sadece..

Birine mahkumsundur digerinde misafir.
Biri sana aittir digeri anilara..
Birinde ani bile yoktur bazen, sadece bilirsin.. bilir ve degistiremezsin.