Anne/siz/lik.

Rana kaydiragin tepesine cikip bagiriyor; "anne baakk! Surdan ciktim nasil?"
salincakta sallaniyor; "anne baaakk! Nasil sallaniyorum?"
Bisiklet suruyor; "anne baakk! Bisiklet yarisina katilsam birinci olurum!"
Resim cizip gosteriyor; "anne bak! Bu sensin bu da babam. Nasil guzel olmus mu?"

Hepsine "aa harika olmus" denecegini biliyor. "Masallah cok guzel yapiyorsun" vb. Yeni bir seyi ogrenirken; "yapabilirsin, iyi gidiyor, supersin.." vblerini duyuyor. Fakat onun icin artik kolay olmus becerilerinde bile mutlulugunu hep benimle paylasmak istiyor. Annesinin onayini almak iyi geliyor; "anne bakkk!!!"

Tum annelerin yasadigi bu durumu neden anlattim? Cunku bunu kendileriyle calistigim cocuklar yasayamiyor. Ve evlatlarima baktikca ilgilendigim cocuklari daha bir sarip sarmalayasim geliyor.

Posted via Blogaway