Geri donmemek uzere.

Yeni bir hayal kirikligina tahammulum kalmadi.
Iki bacagim var ve ustunde yurumek istiyorum. Baska bir seye ihtiyac duymaksizin...
Israrla bacaklarimi sakatlamaya calisanlarin ne kadar yakinim veya ne kadar uzagim olduguna bakmaksizin ben ancak muhtac durumda olursam yanlarinda kalacagima iman eden insanlarin engellerini asarak tasmak istiyorum.
Nehrin hangi sinirlari altust edecegini dert etmeden artik.
**
Bir caliliksam da ellerimdeki bogurtlenleri seven bir bahcevanin bahcesinde ayirdigi kosede cogalmak isterdim.
Her gun azar azar ve mevsim donuslerinde topluca yapilan bu caliligi papatya tarlasina cevirelim operasyonlarindan yoruldum. Dallarimin budanmasindan, koklerime asit dokulmesinden biktim giderek.. yasadigim bahceye de bahcevana da kirginim.
Beni hayata baglayan son koklerimde koparilmadan yakilmadan evvel, ola ki gonlumce bogurtlen yetistirebilirim umuduyla dallarimi koklerime uzattim. Simdi ben söküyorum baglarimi..
Eger oldugum gibi kabullenilebilseydim belki dikenlerimi torpuleyebilirdim zamanla.. ehlilestirebilirdim kendimi. Her gun budanip ve her gun inadina yeni dikenler buyutmekten yoruldum.
Sokuyorum ve sokecegim koklerimi..
Ozledigim suya hic kavusmayacagimi bile bile corak tarlalara surecegim belki de kendimi. Hic bir ademoglunun dokunamayacagi uzaklara..
Ölürsem de bu benim yazgim olacak. Kendi kendime ölecegim varolus telasinda.. kendi kendime sarip sarmalarken kendimi ve kimse sevmemisken henuz beni, oldugum gibi; olmak niyetiyle ölüme gulumseyecegim.
Az kaldi..
Kendi yazgimi kendim belirleyecegim..