Refakatci

Bugun universite sinavinin ilk asamasi var. Kardesimi okuluna getirdim. Cok yakin bir okulda (6km) sinava girecekti ve cok erken cikmanin gereksiz oldugunu dusundum. 9a 10 vardi ki evden ciktik.

Evden cikmadan bir ademevladi tepemi attirmisti. Halbuki ona simdi sirasi degil sonra konusuruz diyebilirdim. Demedim. Olayin gundemime girmesine izin verdim.

Dolayisiyla evden cikip arabaya oturdugumda kafam duman pare pare modundaydim. Ve yanlis yola girip yolu uzattim. Bir pazar sabahi boyle trafik mi olur? Oldu. Trafik akmiyor arkadas. Ne cok sinava girecek olan varmis. Baktim ic gerilimim artiyor bi la havle cekip her sey olacagina varir diyerek radyoyu actim. Bi iki espri yaptim, muzigin sesini actim ve rahatladim. Ben rahatlayayim ki kardesim rahat olsun. Olmadi. Trafigin en kilit oldugu ve cikisin olmadigi bir noktada kardesim evde bir sey unuttugunu soyledi. Ehe ehe... eve donmemiz lazim. Döndük.

Dakikalarin ilerledigini gordukce icimde bi seyler yaniyor. Ya yetisemezsek?

Evden hareket ettik yeniden. Yine yoldayiz. Bugun soforler de bi acaip. Herkes gerim gerinmis. Asabi asabi arac kullaniyorlar. Dakikalar akiyor.. oldu olan diye dusunuyorum. Baslangic saatine yetisemeyebiliriz. Simdi ne yapmali?

Sakinles.. bakis acini degistir. Geri kalan ne varsa onu kazan. Kaybettigine takilma..

Yine actim radyoyu. Icine dustugumuz durumla dalga gecmeye basladim. Gulduk eglendik. Navigasyon yanlis yonlendirdigi halde dogru menzile eristik.

Hizla akan dakikalara, ekstrem pazar trafigine, agresif soforlere ragmen  bir mucize gibi 9.27de sinav yerindeydik. Cok sukur ki gulebilmistik. Yoksa cok utanirdim :)

Posted via Blogaway