2014ten

Bazen son model arabasinin icinde insanlar goruyorum. Buyuk bir ozguven emniyet ve istigna okuyorum kiminin yuzunde.. eger bunun bindigi arabayla ilgisi yoksa sorun yok. Bir an arabayla ilisiklendiriyorum. Bu araba olmasaydi bu istigna da yok olabilir miydi diye soruyorum kendime. Sonra gozumun onunde bir at arabasi. Zamaninin en afilisinden. Zamaninda donup donup baktiracak cinsten.. icindekilerin yuzunde tam da az once gorduklerimin ifadesi. Istigna... o insanlari icindeki arabayla bugune getiriyorum. Sokaklarda o arabayla geziyorlar. Caddelerde otobanda.. sehir disi seyahatlere yine o arabayla cikiyorlar... sonra yavas yavas akiyor istigna.. saskinlik hayret en sonunda ezilmislik duygusu geliyor cehrelere...

Insan diyorum. Hangi imkanlarda olursa olsun icindeki itminan bozulmamali. Ne eziklik ne kibir olmali yurekte. Sadece bir minnet allahin verdiklerine...

Posted via Blogaway