Gogsum yarildiginda..

"Mutlu muyum?" Bu soruyu sormak beni mutlu etmiyor..

Bir selalenin dokulmesi gibi dokulmuyorum caglaya caglaya.. dove dove taslari.. bir kusun ruzgari yara yara ilerlemesi gibi ilerlemiyorum hayatin akisinda.. bir geminin dalgalarla bogusmasi gibi veya saclarini savurmasi gibi bir kizin ucurumun kenarinda.. hissetmiyorum yasadigimi..

Usul usul akan ama taşmaya ramak damlaciklara gebe kalmamaya ozen gosterip icini topraga bosaltarak camurlasan bir derecigim daha ziyade.. yatagim irmak mesrep, cevrem hesaplari dagilan tarlalardan murekkep..

o halde taşma..
yut suyunu derinlere indir akışını..
artezyenlere dagilip sessiz sedasiz, kuyulardan cikar basini.
Ama pinarlarin olmasin bu cografyada.

Yildizlari sokup geceyi cekerken uzerine bu sozleri soyluyorum sanki.  dogurdugum erkek cocuklari birbir bogarken, agit olarak bu sozleri diziyorum. Gunesin isiklarini toplayip sepetime yapay cicekler olarak siralarken bu sozleri ilistiriyorum gundogumuna.

Yasamin yukunu alip sirtima.. yurudugum yoldaki karincalari uyandirmaktan korkup  ciplak ayagima gulumsuyorum. Adini degistiriyorum gorduklerimin. Mihnete minnet diyorum mesela.. patikaya yonelip kader dedigim gibi. Zor yukleri hafif bulup kolay olandan kaciyorum. Korkuyorum.

Dokulup tasmaktan, suni ama sakin varlik binamin yikilmasindan, atisini unuttugum kalbimin heyecanindan, hata yapmaktan, hata yapmaktan ve hata yapmaktan korkuyorum. Her seye bastan baslamaktan..

Sucluyorum. Tarla da ben oldugum halde sinirlandirilmaktan. Tutan ve yutan. Dogurdugu cocuklari bogan. Gecedeki yildizlari koparip gemiyi rotasiz birakan. Gun isiginin saclarini yolan. Ben oldugum halde sucluyorum yuzumu taktigim maskeleri.

Kusursuz bir cinayet isledim. Yasama sevincimi deremin en sığ bolgesindeki bir camur ipiyle hall' ettim.

Ne camur sucluydu, ne su. Ne de yasama sevincim.

Simdi mutlu muyum?

Hayir bu soru beni mutlu etmiyor..