Aglasam yumusar mi hava?

Evgeny grinko'dan field caliyor kulagimda.. kar manzarasi penceremin kiyisinda azalip cogaliyor.. ankara yolcusuyum. Okumam gereken kitaplar var cantamda..  ben ise 'varolan annenin yoklugu' uzerine yazilmis bir yazi okudum sabah sabah..

Soguk ve gri sabah yine soguk ve gri kaldi boylece penceremde..

Teyzeme kolon kanseri teshisi konmus.. ne sigarasi ne ickisi vardi.. saglikli beslenmeyle de ilgilenirdi. Kardeslerin en kucugu.. ve ilk kanser teshisi ona kondu.. hayatin mizah anlayisini anlayamiyorum bazen..

Teyzemle buyudum ben. Cocuklugum bebekligim hep onunla.. o varken daha bir guzeldi dunya..

Ama evlenip ankaraya tasininca murat kadar aglamadim. Hastaligini ogrenince de.. o yolda ogrenip bize gelene kadar aglamis.. ben ise hayatin bir surpriziyle daha karsilasmistim her zamanki gibi.. ve hazirlikliydim sanirim; hayat adil degildir.

Kalbimde buzdan daglar var. Kar kutlelerini presleyip yaptigim tuglalardan insa edilmis kalelerim de.. tam kalbimin merkezinde...

Murat aglayabiliyor halbuki.. benim ise soguk hava depomun agzi sonuna kadar aciliyor. Icimdeki taşlari dondurup kimildatmiyor.. giderek daha da soguyor ulkem biliyorum. Buz obruklari aciliyor kalbimde gunden gune..

Duygu yoklamasi yapiyorum bazen icimde.. sevgi ve huzun hep firari. Ofke ve kayitsizlik hep tetikte.

Evengy grinko basa donup donup fieldi caliyor.. kar azalip cogaliyor.. icimdeki yolculukta tikanip kaldim. Gecmisteki hatiralarima ulasamiyorum. Kendimi sarip sarmalayacak guc bulmaliyim bir yerlerden.. bir yil oncesine, on yil oncesine, 20 yil oncesine; bebekligime, cocukluguma, ergenligime gidip sarilmaliyim kendime.. bu senin sucun degil demeliyim tum incinmelerimde.. inan bu senin sucun degil uzulme..

Sevmeyi nerde yitirdiysem tane tane, dikmeliyim sokuklerimi..

Sonsuz kışlarin yerini bahar alirdi belki de sevebilirsem yeniden... her seye ragmen...

Posted via Blogaway