Yaradan, yaradilan, ben

Gecen gun arkadaslarimizla "nefs psikolojisi"ni okurken konu modern zamanlar/postmodern zamanlara geldi.

Bazi arkadaslar imani olarak postpodern zamanlarda yasamanin guclugunden bahsettiler. Inanclari tuz buz ettiginden vs..

O konu aklimda donup duruyor. Volkan ertit de sayfasinda surekli sekulerlesme paylasiyor zaten :D iki de bir kendimi konuya yeniden cekilmisken buluyorum. (Konuya cekilmemin sn. ertitle alakasi yok. Durum tamamen algida secicilik :D )

Post-modern zamanlar ve cagin getirdigi sekulerlesme kavrami -ki arkadaslarin ustunde durdugu inanclarin dagilmasi/tuz-buz olmasi meselesi hakkinda nedense ben kendimi  endiseli/kaygili hissetmiyorum Endiseli muhafazakarlar tabiri bana uymuyor sanirsam. :)

Arkadaslarin endisesini gorunce once telaslandim. Ne rahat adamsin dedim kendime. Sanirim konuya donup donup gelmem gercekten rahat miyim sorgulamasi.

O halde bu sorgulamayi hemen simdi buracikta yazarak yapayim. Zihnimdeki dolasiklar acilsin.

Hayati, allah'siz okuyabilen biri degilim. Her seyi, her olayi, her olguyu onun yaratmasi olarak dusunuyorum. Yani her hangi bir mevzuyu basli basina tekil olarak okumuyorum. Dogrudan yaraticiyla irtibatlandiriyorum.

Ve suraya geliyorum; benim inandigim yaratici, hakîm, alîm, rahîm, kadîr ve adil bir yaratici. Yarattigi her sey hikmet icerir, merhametle ickindir, adil sartlarda (gelecegi de kapsayan bir adalet) imtihan ediliriz, bu yasananlar onun bilgisi dahilinde ve isteseydi baska turlusunu irade ederdi.

Tum bunlari harmanlayinca icinde yasadigim asra bakip ne guzel bir asir diyorum ben. :D komik gelebilir ama oyle.

Hm sanirim burda allahi anlattigim gibi kendimi de anlatmaliyim ki bakis acim anlasilsin.

Ben kulum. Imtihan edilenim. Ben dunyayi degistirmekle mukellef degilim. Benim sorumluluklarim var ama bunlarin icinde dunyayi degistirmek yok. Benim sorumluluklarim kendimi degistirmek ve cagri yapmak. Ve biraz daha sofistik soyleki; ben ayni zamanda yaraticinin yaratmasini izleyenim sadece. Izleyip anlamaya calisanim. Ve elbette teslim olan. Gerisi benim vazifem degil. Vazife sinirlamasi benim icin cok cok onemli zira eger sinirlarimi bilmezsem tanricilik oynayabilirim, allahciliga soyunabilirim.

Bu asrin karsisinda iste tam da bu iki bakis acisiyla duruyorum;

Ben yaraticinin tasarrufundaki bu asirda, kul olarak kendi vazifelerimle varim.

Bu asir zor bir asirmis. Daha evvelki asirlar daha kolaymis. Ne guzel diyorum, o zaman allah adilse, bu zor asirda yaratilan biz insanlarin donanimlari da ona gore desenize. Topraga gore tohum atiyorsa yaratan, bu asrin zor  topragi ona atilan insan icin gercekte kolay.

Insanlar sekulerlesiyormus. Bu benim vazifem degil ki. Ama sunu goruyorum; insanlarin sayisiz inancla ya da tersten bakisla inanmama bicimleriyle karsi karsi oldugu bu zamanlarda mu'min olan kisi tahkiken iman ediyor.

Yani nicelik olarak azalmak soz konusuysa bile nitelik olarak artis soz konusu. Bense adı-muslumanliga zaten onem vermem ki. Allahin da onem verdigini zannetmiyorum. Gercekten kendinden, icten bir imana ve getirilerine inanirim. Kimbilir eskiden de şu an gercekten iman eden insan kadar iman eden insan yasiyordu yer yuzunde. Ama bizim gozumuze daha fazlaymis gibi geliyordu? Cunku sembolleri isin kendisi saniyorduk?

Benim inancima gore kisi ancak gercekten hur olarak secim yaptiysa o secim gercekci ve sahih.

Yani herkesin iman ettigibyerde taklitle iman benim icin degeri yok zaten (herkesin iman ettigi ortamda tahkikle de iman edenler var elbette. Ama herkes mi?)

(Neden ilk kirk muslumani sıklıkla anariz?)

Su an insanlar gorece hur. Ve secimler de bana gore daha sahici.

Bir de konunun soyle bir yonu var benim icin. Insan sevmedigi seyi donusturemez bence. Sevgidir gercek enerji kaynagi bence.

Insan imtihanini sevmezse onu nasil donusturebilir? Sevmedigi ortamda insan nasil konusabilir? Konusmasi ne kadar kalbe dokunur?

Dunku yere geliyorum ben.

Bu sistemin bir yaraticisi var. Ve o latif kerim hakim cemil adil bir yaratici. O halde yaradilani severim, yaradandan oturu. :)

Posted via Blogaway