Tohumlar topraga..

Ne zamandir beni bekleyen sumbul soganlarimi toprakla bulusturdum. Beni beklerlerken bir kismi curumus. Bir kismi ise sabredemeyip yesil kulahlarini cikarmislar sariklarindan.

Bos saksilardaki topraklari yere bosaltip elimle karistirirken sanki bir ensturmanda geziyor gibiydi parmaklarim. Soganlari birbir yerlestirirken de oyle. Her mevsimin bir sarkisi var bazen dedim. Her mevsim baska bir cicek aciyor toprakta. Yazinki baska kis vakti baska. Bahar baska hazirlik istiyor benden.

Insan omrunun mevsimleri ile acan ciceklerini ve sarkilarini dusundum sonra.

Yaz-kis cicek veren bitkileri ve yesil kalan agaclari da andim. Omrun icinde hic solmayan renkleri, bitmeyen melodiyi, dinmeyen sefoniyi hatirladim.

Kaktuslere su verdim bir ara. Balkonun en uzak kosesinde tuttugum, atmadigim ama bazen unuttugum kaktusleri dusundum. Neden atmiyorum ki? Defalarca elimi yaraladim. Iltihap kapti parmaklarim. Neden?

Sadece bir gun icin. Tum yil icinde sadece 24 saat gerceklesen bir mucize icin. Cicekleri.

Bana zorluktaki rahmeti, cetindeki letafeti, imkansizin icinde gizledigini, ekşideki lezzeti, siyahtaki beyazi, gecenin icine gizlenmis gun isigini ve imtihandaki guzelligi mucizevi bir sekilde gosterdikleri icin.

Posted via Blogaway