Bedenim aci cekmekten yoruldu.

Aci cekmek, insana sadece basit bir olumlu oldugunu muhtesem bir sekilde hissettiriyor.

Gorunmez bir guc sizi bir kac dakika icinde bükebilir. Agri kesici kullanarak bir parca onlem almaya calissaniz da asla nihayetinde kazanamazsiniz. Ta ki aci gercekten vucudunuzu terk edene kadar.

Bedenime hapsolmus bir varligim ve yasamak istiyorsam bu mahpuslugu surdurmek zorundayim. Yeni bir eve, daha konforlu ve şık gorunen yeni bir haneye tasinma imkanim yok. Her ne kadar kaportada bir kac degisiklik yapsam veya ic dis bakim gerceklestirsem de esasen sadece bu bedenle dunyaya temas edebilirim ve bedenimin tum sinirliliklari benim dogal sinirlarimi belirler.

Ve bazen beden, dunyayi algilamami ve dunyaya temas etmemi saglayan o tek baglanti; dunyayla temasimi aci uzerinden gerceklestirebilir. Zevk, lezzet, husu, huzur ya da mutluluk bedenin sagligiyla dogrudan ilgili. Siddetli aci ise tefekkur zemberegiyle mantigi kurulduysa insani duygusal anlamda pisiren bir atese donusebiliyor. Dusunme yetisini kaybettirecek kadar siddetini arttirmadigi surece aci, kontrol edebilecegimiz bir bedenimiz bile olmadigini ciplak bir sekilde gosteriyor. Insan gibi, her seyi ve herkesi kontrol etme istegine cok meyilli bir varligin, gercekte bu isteginin bir kurgu oldugunu kesfetmesi rafine olmak icin atabilecegi en degerli adimlardan biri.

Bedeninize, kararlariniza, hayat surenize ve daha pek cok seye gercekte ve tam anlamiyla hukmetme imkaninizin olmadigini gormek, simdiye kadar bir yanilsama ve belki bir serap icinde cocuk gibi gercekten kopuk sekilde yasatildiginizi ogrenmek insanin agir basli bir olgunlugu yasamasina bir kapi acabilir. Ve tabi onu ofkeli bir hale de donusturebilir.

Her neyse sadece bir cumle yazacaktim; bedenim aci cekmekten yoruldu. Ve ben allahin lutfuna sigindim.

Posted via Blogaway