Bir gece vakti tavan arasini kurcalamak.

Bazen gece vakti cikmaz bir sokakta karanlik yuzleriyle karsilasiyorum insanlarin. Urperiyorum. Icimden geciyorlar kalbime basarak. Onlari gorduklerimden habersiz. Halbuki gun ortasinda nasil gorunurlerse o derece âyânlar gorene. Umarsiz kahkahalari golgelerinin, goklere seke seke sonsuzluga ulasiyor. Her bir gok katinda biraz daha acilasarak.

Korkuyor muyum? Hayir lakin.. bir kisiyi daha yitirmenin agirligi belki. Yitirilen bunu hic bilmeksizin..

Posted via Blogaway